Archive

Tag Archives: EU

L’Europe, une passion turque

L’écrivain turc publie «D’autres couleurs», un recueil d’essais, et parle des rapports intenses et conflictuels entre son pays et l’Europe par Orhan Pamuk prix Nobel de littérature 2006

Le Nouvel Observateur.Vous avez grandi à Istanbul, dans une famille bourgeoise occidentalisée. Pour vous, c’est l’Occident qui a inventé le roman, l’art selon vous le mieux apte à dire le monde. Comment avez-vous concilié votre passion pour le roman occidental et votre héritage turc ?
Orhan Pamuk. – Maintenant que les années ont passé, le moment est venu de revenir sur ma jeunesse, lorsque je formulais des théories sur ma double identité turque et européenne et sur l’enrichissement mutuel qu’étaient censés représenter, aux yeux de nombreux intellectuels turcs, les échanges entre ces deux traditions. Mon enthousiasme d’antan a malheureusement décliné : non seulement mon enthousiasme politique, mais aussi culturel pour cette affirmation spectaculaire d’une double identité. Pourquoi ? Parce que, lorsque j’ai développé ces idées, vers l’âge de 25 ans, avant de les exprimer plus tard dans mes livres, la Turquie était à l’époque un pays très introverti, tout comme moi ! J’ai visité la Suisse quand j’avais 7 ans, mais je ne suis ressorti de Turquie qu’à l’âge de 33 ans. En ce sens, j’étais un Turc typique : provincial, vivant en autarcie et satisfait de mon sort. Mais c’est justement ce provincialisme qui me faisait rêver de l’Europe, comme mon père avant moi, comme Dostoïevski, Tanizaki et tant d’autres dans leur jeunesse. Une Europe imaginaire, idéalisée, que j’essayais de rendre palpable par mes livres et mes réflexions, et qui a nourri après une lente maturation «le Livre noir», «le Château blanc» et par-dessus tout «Mon nom est Rouge». Je réfléchissais sans cesse à ces rapports entre Turquie et Europe, toujours ? en dramatisant leurs différences, ce qui m’a aussi permis de mieux saisir mon identité turque. Mais si j’y rendais hommage à notre tradition culturelle, je célébrais aussi le caractère inévitable de l’occidentalisation. Aujourd’hui, je vois les choses différemment. Tout d’abord, la Turquie n’est plus aussi provinciale : elle est sortie de son placard, elle a fait son coming-out, si j’ose dire. Et elle est sur toutes les lèvres, car elle représente un défi pour l’Europe en l’obligeant à définir sa propre identité, qu’elle finisse ou non par entrer dans l’Union européenne. La Turquie est devenue plus visible, exhibant ses beautés comme ses zones d’ombre, qu’il s’agisse des violations des droits de l’homme, du traitement infligé aux Kurdes (malgré des progrès notables) ou du rapport problématique à son histoire passée. Ce pays naguère fermé connaît une évolution lente mais tangible. Les jeunes générations sont plus perméables à l’Europe, voyagent beaucoup plus à l’étranger. Je n’ai donc plus autant besoin de promouvoir l’Europe comme construction ou réalité culturelle, car elle est bien présente, même si tous les Turcs n’y voient pas un idéal.

N. O.- Dans «D’autres couleurs», vous dites que la schizophrénie culturelle rend intelligent...
O. Pamuk. – J’ai été nourri de Borges, de Calvino, de Kundera, de Naipaul, plus tard de Paul Auster… Mais je lisais aussi les mystiques musulmans du XIIe siècle, «les Mille et Une Nuits», la poésie ottomane… Et dans mon oeuvre j’ai mélangé tout cela de façon éhontée ! Du coup, mes ennemis en Turquie m’ont traité de postmoderne, ce qui pour eux était une insulte. On m’accusait de manquer de respect envers notre tradition. Or ce sont justement mes antinomies qui ont fait mes livres. La créativité, dans l’art et la culture, consiste à associer deux choses différentes et jusque-là séparées, ce qui représente un défi lancé à la tradition, aux pères, à toute autorité, qu’elle soit esthétique, intellectuelle et universitaire, politique ou religieuse. Ce geste dégage toute l’énergie et la tension d’une décharge électrique, et c’est ce que j’ai tenté de faire dans «le Livre noir» ou «Mon nom est Rouge». Cela m’a enrichi, mais m’a aussi donné l’assise nécessaire pour me réapproprier la tradition culturelle islamique, dans une démarche laïque et littéraire, en éludant sa dimension strictement religieuse, donc sans la mettre sur un piédestal comme le font les fondamentalistes. Et cela m’a permis de toucher le lectorat turc, qui tend à négliger cet héritage culturel. Ma démarche a donc des implications politiques. Mais toutes les cultures font de même : il faut sans cesse réinventer la tradition à la lumière de la modernité pour ne pas l’oublier. ()

Rotten Shark

Food bureaucrats of Brussels rejoice. There is new exotic food on the way, just begging to be banned!

The recipe* (Traditional method):

Take one large shark, gut and discard the innards, the cartilage and the head. Cut flesh into large pieces.Wash in running water to get all slime and blood off. Dig a large hole in coarse gravel, preferably down by the sea and far from the nearest inhabited house – this is to make sure the smell doesn’t bother anybody. Put in the shark pieces, and press them well together. It’s best to do this when the weather is fairly warm (but not hot), as it hastens the curing process. Cover with more gravel and put heavy rocks on top to press down. Leave for 6-7 weeks (in summer) to 2-3 months (in winter). During this time, fluid will drain from the shark flesh, and putrefication will set in.

When the shark is soft and smells like ammonia, remove from the gravel, wash, and hang in a drying shack. This is a shack or shed with plenty of holes to let the wind in, but enough shade to prevent the sun from shining directly on the shark. Let it hang until it is firm and fairly dry: 2-4 months. Warm, windy and dry weather will hasten the process, while cold, damp and still weather will delay it.

Slice off the brown crust, cut the whitish flesh into small pieces and serve, preferably with a shot of ice-cold brennivín.

The modern method for curing shark relies on putting it into a large container with a drainage hole, and letting it cure as it does when buried in gravel.

*Don’t try it at home, even if you find a ready-dead shark at your doorstep.
__________

Swedish Turnips

“On 1 July 2009, Sweden will take over the Presidency of the EU……for six months, Sweden will lead the EU’s work and be responsible for moving important EU issues forward….The Presidency is a unique opportunity for Sweden to lead and influence work on important EU issues. At the same time, the country holding the Presidency must be flexible and prepared to deal with unexpected issues.”

So says the Swedish Government. The key is in the last sentence. In current circumstances to say that this is rather an understatement is itself an understatement.

The Swedish Government is facing a hurricane of uncertainty – indeed several hurricanes. Mr Reinfeldt, the Swedish Prime Minister, and thus from tomorrow the leader of the Swedish Presidency, however appears calm. Indeed he is noted for his calmness. Perhaps has resolved that the Presidency motto should be “Keep Calm And Carry On.”

As the young and popular economist who three years ago was deemed ‘the most admired man in Sweden,’ Mr Reinfeldt may already have secured his place in EU history by being the last of the EU’s ‘rotating’ Presidents.

For if the Lisbon Treaty is ratified (which depends on the Irish voting ‘yes’ in their second opinion referendum on the matter in October, on the sceptical Presidents of Poland and the Czech Republic actually putting pen to paper and confirming what their Parliaments have approved and on the German constitutional court ruling that implementing Lisbon would actually be legal in Germany) a semi-permanent President will come into being who will in practice take over much of the responsibility for leading the Union in the eyes of the world.

Thus Mr Zapatero, the Spanish Prime Minister, who is due to follow Mr Reinfeldt in January next year, may well find that he has to work behind a president imposed by the European Council over his head. He will be thus denied his chance to strut the European stage.

(…)

_____________
* Waterloo

Which language for Europe?

More than half of Europe’s citizens did not vote in the elections for the European Parliament, but the institution faces more challenges than those of credibility. One of the great challeges faced by the Parliament is the number of languages it uses: after the admission of Bulgaria and Romania these now total 23, practically one per European state. Etymologically, the word Parliament derives from a word actually meaning “speaking”, but if the members of Parliament speak 23 different languages, what kind of Parliament can this be?

It is odd and awkward in this day and age spending taxpayers’ money in order to entertain linguistic nationalism.

It is no easy task, even for the European Parliament, to find translators from Finnish to Greek, or from Portuguese to Bulgarian. However, Eurocracy is ingenious, and to reduce costs it uses double translation: those who speak less widely known languages are first translated into the principal languages (English, French or German) and then retranslated into all the other less common languages. One wonders how much the substance of the MPs speeches is altered by the second or third translation.

#eu09 #pasok and other bad influences =)

This post is very self indulgent. You may want to snub the entire Twitter exchange on #eu09 and #pasok and jump directly to Coltrane (My favorite things, 1961) at the end of the post.

Phrouni

Dramatis personae: @almel, @goulandris, @MadNihilist, @mgpolitis

_______________________________

almel: “Μηνύματα και συμπεράσματα μετά τις Ευρωεκλογές” http://bit.ly/aPfKG

Το ΠΑΣΟΚ πέτυχε μια καθαρή και μεγάλη νίκη. Επειδή διάφορες σοφιστείες επιστρατεύθηκαν για λόγους που μάλλον χειροτερεύουν τη θέση των ηττημένων, αρκεί να επισημάνουμε πως η ποσοστιαία διαφορά (4,4%) πλησιάζει εκείνη που είχε η ΝΔ από το ΠΑΣΟΚ στις Βουλευτικές του 2004 (4,8%). Τότε είχε από όλους χαρακτηριστεί ως συντριπτική. Η επόμενη μέρα είναι ένα νέο ξεκίνημα από άλλη πλέον εκλογική και πολιτική αφετηρία…

mgpolitis: @almel 190.000 λιγότεροι ψήφισαν #pasok από τον σκληρό πυρήνα του 2004. Αυτό πρέπει να ερμηνευτεί. Τα % δεν λένε τίποτα για τις βουλευτικές.

MadNihilist: @mgpolitis a. No long week-end in 2004, if I recall correctly b. Ο “σκληρός πυρήνας” =) had not yet fallen out of love with #GAP … H μεγάλη αποσυσπείρωση έγινε μετά το συνέδριο του ’05 και ολοκληρώθηκε για να φτάσει στα σημερινά επίπεδα ~στις δημοτικές του ’06. #pasok

almel: @mgpolitis όποτε το ΠΑΣΟΚ είναι πρώτο κόμμα σε Εθνικές έχει μ.ο 5,5% > από προηγούμενες Ευρωεκλογές.

mgpolitis: @almel ?! ποιο κομμάτι του “…τα % δεν λένε τίποτα για τις βουλευτικές” δεν ήταν ξεκάθαρο? Repeat: 190χιλιάδες ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ ψήφοι από το 2004

almel: @mgpolitis η σύγκριση απόλυτων αριθμών διαφορετικών εκλογών είναι παρακινδυνευμένη, αλλά ακόμα και έτσι στις Ευρωεκλογές του 1999 η ‘απώλεια’ ψήφων από τις προηγούμενες εθνικές ήταν 700.000, όμως στις επόμενες Βουλευτικές το % ηταν σχεδόν 44%. Το στοίχημα για το πολιτικό σύστημα είναι να κατανοήσει, όχι να συνηθίσει, την αποχή και μάθει να συνδιαλέγεται με αυτούς του πολίτες.

mgpolitis: @almel εάν η σύγκριση απολύτων αριθμών είναι “παρακινδυνευμένη” τότε τι είναι η σύγκριση σχετικών ποσοστών? Μήπως απλά marketing talk?

almel: @mgpolitis το ίδιο ισχύει και για τα %, απλά παρατηρείται ως τάση η μεταβολή που είπα, ενδιαφέρον αν βλέπεις κάποια τάση σε απόλυτους αριθμούς.

mgpolitis: @MadNihilist argument (a) is valid but not enough given also the long time trend; (b) sounds logical, approval votes are hard to get. #pasok

MadNihilist: @mgpolitis Approval votes are especially hard to get if there is nothing to approve… =)) #pasok #GAP

mgpolitis: @MadNihilist Harsh but I have to agree. Approval politics is what is needed. #pasok campaign failed to preach to the non-converted, period.

mgpolitis: @almel το να είναι χάλια ο αντίπαλος (ΝΔ) δεν συνεπάγεται ότι #pasok γίνεται αποδεκτό (approved), ειδικά όταν είναι στο -190000

almel: @mgpolitis ήμουν σαφής σε αυτό, υπάρχει κάποιο pattern που καταλήγει η ανάλυση που εστιάζει στους απόλυτους αριθμούς;

goulandris: @almel οταν μιλαμε για αποχη τα % δεν μετρανε αλλα μονο οι αριθμοι, αλλα δεν ισχυει το ιδιο για τα κομματα? περιεργο…

goulandris: Επιτελους και μια καλη αναγνωση απο Τακη Καμπυλη. http://bit.ly/rp0cd #eu09

Υπάρχουν περισσότεροι από 1,5 δισ. κάτοικοι του πλανήτη που δεν έχουν το δικαίωμα στην ψήφο ή στην ελεύθερη επιλογή ψήφου. Και υπάρχουν από προχθές και μερικά εκατομμύρια κατοίκων της Ευρώπης που αρνήθηκαν την άσκηση του συγκεκριμένου δικαιώματος.

Με την πρώτη ματιά θα μπορούσε κανείς να μιλήσει (όπως και έγινε) για ύβρι. Οταν οι άλλοι διψάνε για δημοκρατία, εμείς δεν μπορούμε να την πετάμε στα σκουπίδια…

MadNihilist: @goulandris “…το καθεστώς πολιτικής εκκρεμότητας στην οποία βρίσκεται η χώρα μετά την εποχή Σημίτη”. [Γράφτηκε αυτό στην Καθημερινή?! OMG.]

almel: @goulandris όχι μόνο οι αριθμοί, πλέον χρειάζεται ποιοτική ανατομία της αποχής αν είναι να μάθει το πολιτικό σύστημα κάτι..

goulandris: @almel συμφωνω, απλα να μην εχουμε 2 μετρα και 2 σταθμα αναλογα με το πώς μας συμφερει.

mgpolitis: @MadNihilist e.g. #pasok might be better off if they revamp their brand by changing both name & logo.

goulandris: @mgpolitis το προσπαθησε ο ΓΑΠ το 2004 αλλα δεν περνανε αυτα! #pasok

ΜadNihilist: @mgpolitis Δεν είναι μόνον θέμα πολιτικού λόγου αλλά και πολιτικών πρακτικών (πχ -μεταξύ άλλων- αποδόμηση/αναδόμηση πολιτικών σχηματισμών.) #eu09

MadNihilist: @mgpolitis + Κατάργηση δημοτικών οργανώσεων και μητρώου μελών/Αντικατάσταση από δίκτυα ομάδων πολιτών/Αμερικανικό μοντέλο χρηματοδότησης. #pasok

MadNihilist: @goulandris Juste une séance de rêverie collective ! (Don’t take us seriously! =))) #pasok
1874940639_1

goulandris: @mgpolitis Επειδη σαρεσουν τα νουμερα: Φετος ψηφισαν 2,3 εκ λιγοτεροι αποτι στις Βουλ.2004

mgpolitis: @MadNihilist μακάρι αλλά που… Πρακτικά στις πόλεις πάντως δεν υπάρχουν ενεργές πολιτικά τοπικές οργανώσεις,μόνο καφενεία οπαδών

MadNihilist: @mgpolitis Shall we consider Twitter one of them? #Pasok Dissidents’ Café?! [Guys --you're a bad influence; we've got work to do =) ]

mgpolitis: @MadNihilist nah, twitter is were you get the good #pasok ones. Sadly they are not a representative sample.

goulandris: OK,back to work, today in a Coltrane (My Favourite things) jazzy summer mood.

mgpolitis: @MadNihilist @goulandris #eu09 bottom line είναι η αποτυχία του προοδευτικού χώρου να δώσει το στίγμα της εποχής.Φραπεδοποίηση της πολιτικής


* Ι took the liberty to occasionally correct punctuation, typos etc. (I have not enforced accents on @goulandris’ tweets though =)

Culte de la semaine : EU / La photo kitsch du jour

h_14_ill_1197967_3127_000_par2547924

Et fini avec l’UE. J’en ai eu assez !

Culte de la semaine : EU – Previous posts

Italy’s Mike Sponza: the pan-European way to blues

(Subsidized) Cow Parade

Animated Dreams in Tallinn: film articulates art and the market

The European parliament: problem, and solution

Deliberative Polling (EU) / LOL!

Αναζητώντας το χαμένο νόημα των Ευρωεκλογών…

Ευρωβουλευτής (η άσπρη λέξη της ημέρας)

Têtes de liste et fromage (de tête)

‘Virtual Life’: EU’s three year, 3.3 million euro 3D virtual world project

Miguel Picasso’s EU

Οι πολίτες επικεφαλής

Ο γύρος της Ευρώπης σε 2100 λέξεις

Still not free – Why post-’89 history must go beyond self-diagnosis

What Europe needs now

Balkan Air

Europe’s elections: why they matter

Paint it white!

Italy’s Mike Sponza: the pan-European way to blues

The creation of an pan-European CD is the biggest organisational challenge. We have developed an innovatibe technology, which you could call ‘song crossing’. My trio in Trieste creates a first version, which is used in other cities for further recordings. If we aren’t able to meet up we use the internet to send material. For example, a guitarist from Copenhagen sends a piece to a musician in Budapest, who develops it stylistically and reinterprets it. They then send it on to a musician in Spain and so on.