Παπούτσι από τον τόπο σου και σκελετό απ’ τη ντουλάπα σου!

Τις προάλλες σ’ αυτό εδώ το ιστολόγιο, στα σχόλια που έκαναν οι αγαπητοί θαμώνες, επικρίθηκε ο κ. Παπαχελάς επειδή έγραψε Προσπαθώ να μπω στα «παπούτσια» ενός νέου παιδιού, που σε λίγες ημέρες θα δώσει πανελλαδικές εξετάσεις.

Δεν είμαι εξορισμού αντίθετος σε οποιοδήποτε φρασεολογικό μεταφραστικό δάνειο. Για παράδειγμα, στο παρελθόν είχα υπερασπιστεί την «κοντή μνήμη» ενώ σε άλλους είχε φανεί αμερικανιά (στο ίδιο σημείωμα δείτε ότι έψεξα τον κ. Παπαχελά για άλλη αμερικανιά του). Και αναγνωρίζω ότι σε τέτοια θέματα χωράει μπόλικος υποκειμενισμός. Ας πούμε, πολλοί ανατριχιάζουν με μιαν άλλη έκφραση που είναι της μόδας, μεταφραστικό πάλι δάνειο: εννοώ τους σκελετούς που κρύβονται στη ντουλάπα ή στο ντουλάπι, έκφραση που εγώ έχω επιδοκιμάσει, με μόνη ένσταση ότι πιο φυσιολογική μου φαίνεται η ντουλάπα, διότι πού να χωρέσει ο σκελετός σε ντουλάπι δυο πήχες;

Γιατί επιδοκιμάζω τους σκελετούς στη ντουλάπα ενώ δεν μ’ αρέσουν τα εισαγόμενα παπούτσια του κ. Παπαχελά; Στην πρώτη περίπτωση κρίνω ότι η παροιμιακή εικόνα είναι εξαιρετικά ζωντανή ενώ δεν υπάρχει ανάλογη ελληνική έκφραση, ενώ στη δεύτερη περίπτωση υπάρχει αυτόχθων έκφραση (να μπω/έρθω στη θέση του ή και να μπω στο πετσί του, που όμως δεν είναι εντελώς το ίδιο) όσο κι αν έχει κάπως φθαρεί. Βέβαια, ξαναλέω, μπορεί να πέφτω έξω, γι’ αυτό και περιμένω γνώμες.

Από το Ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου (via Manchurian)

Comments are closed.

%d bloggers like this: