Tag Archives: Athens

Summer Travelogue

Daniel Fuller at Art:21 Blog –interesting:


Upon arriving in Athens, several curious and helpful people gave me every warning to stay far away from the Kerameikos and Metaxourgeio neighborhoods, which was exactly where I was headed, for ReMap KM 2. Settled by new immigrants from Egypt, Iran, Afghanistan, and Lebanon, and dubbed Little Bangladesh, these neighborhoods are defined by poverty, drugs, petty crime, and prostitution.

Just as I was about to head into the first gallery, Nice & Fit from Berlin, a teenager came barreling around the corner, ran out into the intersection, and was gone without a trace. Six of Athens’s finest gave chase for a couple blocks before giving up the pursuit. Perhaps the bad reputation is sadly deserved. But there was a tremendously festive spirit that night. Hundreds of brave art appreciators were following maps, strolling between abandoned buildings where the 21 international galleries and 16 independent projects had set up squats. It felt like we visitors had set up a block party on derelict pedestrian streets after the residents had agreed to disappear for the night.

Many of us ended our tours at Breeder Gallery’s elegant new space at the end of the nearly empty Iasonos Street. Co-owner George Vamvakidis explained to me that these seedy blocks were once part of Athens’s most affluent neighborhood, the grand homes creating a romantic passageway. As the city expanded, younger residents moved to further out suburbs, their parents died, and the crumbling facades were left to decay. I asked George if it had been a good idea to relocate his gallery to oblivion. He said he liked the action the street gets—all types of action—and that the foot traffic increased as the city grew darker each night. As it turns out, the vast majority of the seemingly abandoned-looking buildings were far from empty. Rather, they had been adapted into brothels, woven into the massive web of Greece’s legal sex trade.

Early the next morning, when I returned to the area to take a few photos in the light, I found myself walking behind the only other person who was out and about. He was dressed smartly, with a polo shirt tucked into his jeans and I assumed him to be a fellow tourist, perhaps a gallery-hopping collector, as we were both fumbling maps while walking. Suddenly he stopped, looked left, looked right, steadied himself, and then bolted through the front door of one of the brothels. I was left alone in the middle of the walkway completely surprised.

Read more…

Γιατί “Ευμενίδες”


Οταν κατεδαφίστηκε το κτίριο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου 15 έμεινε ο ανατολικός τοίχος του κτιρίου 17 ως μια μεγάλη λευκή επιφάνεια που θα έβλεπαν οι επισκέπτες στο δεξί τους χέρι καθώς θα έμπαιναν στο προαύλιο του μουσείου. Είχα σκεφτεί τότε οτι αν μπορούσα θα κάλυπτα όλη την επιφάνεια με εκτενή αποσπάσματα από τις Ευμενίδες του Αισχύλου.

Οι Ευμενίδες παίχτηκαν για πρώτη φορά το 458 π.χ. στο Θέατρο του Διονύσου, δηλαδή σε απόσταση λίγων μέτρων από τη σημερινή Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Είναι ένας ύμνος για το πολίτευμα της Αθήνας, και ιδιαίτερα για το θεσμό της δικαιοσύνης. Μια δικαιοσύνη που αποδίδεται από δικαστήριο πολιτών αφού ακούσει και τις δυό πλευρές. Που στηρίζεται στο σέβας, στο φόβο και σε σταθερούς νόμους. Που αποκρούει και την αναρχία και την τυρανία. Που δεν υπηρετεί μονάχα το δίκαιο του κάθε πολίτη, αλλά επειδή υπάρχει θωρακίζει την πόλη ολόκληρη. Νομίζω πως δεν υπάρχει καλύτερο κείμενο να αναρτηθεί σε ένα σύγχρονο τοίχο, απέναντι από το χώρο όπου ακούστηκαν για πρώτη φορά αυτά τα λόγια. [Αποσπάσματα 1, 2]

Δεν φαντάστηκα τότε τα γεγονότα που θα ακολουθούσαν, όταν κάποιοι άρχισαν να επιδιώκουν την κατεδάφιση των διατηρητέων για να αναδειχτεί το νέο μουσείο. Από τη μιά η άποψη της καθαρότητας: τίποτε δεν πρέπει να παρεμβαίνει ανάμεσα στον επισκέπτη του 21ου αιώνα και στο αρχαίο μνημείο. Από την άλλη η άποψη της συνέχειας: ο πολιτισμός κτίζεται ψηφίδα με ψηφίδα, και είναι πιο πλούσια η κοινωνία που διατηρεί, επιλεκτικά μεν αλλά με αγάπη, τα κληροδοτήματα ης κάθε γενιάς που προηγήθηκε.

Με αυτά, το κείμενο του Αισχύλου απέκτησε μια νέα σημασία για ετούτο το χώρο.


Εναλλακτικά θα μπορούσαν να προβάλλονται στον ορφανό τοίχο διαφάνειες από το πρωτότυπο κείμενο κατά τη διάρκεια της νύχτας. Clean graffiti. (Νομικός εφιάλτης για το Υπουργείο Πολιτισμού! =)


Text source: Internet Archive
Φωτογραφία απο την παράσταση της ομάδας ΗΧΩΝ Ν ΗΧΩΝ, Καλλιτεχνικό Εργαστήρι Ελευσίνας

Σχετικά λινκ:

Διονυσίου Αρεοπαγίτου 17 – Απειλείται με κατεδάφιση (Α monument in danger)

Architectural Cannibalism in Athens by Nikos Salingaros

Επιστολή του François Loyer σχετικά με τη μεταφορά του κτηρίου (in FR, GR and EN)

Τι θέλετε να βλέπετε από το νέο Μουσείο της Ακρόπολης; (in GR and EN)


To AthensBook στην Ψηφιακή Ελλάδα (ΕΤ1) –Κατάλληλο για όλους με επιθυμητή τη γονική συναίνεση.

(Σόρι Ζαν-Λυκ, έχουν σειρά οι #Gigantes =)

Να κάνω φυσικά την παρατήρηση πως ποτά και τούρτες σε επισκέψεις έφερναν στη δεκαετία του ’60 άντε και του ’70. Στα ’00 σα φαι πα κλάς! Θα έπαιζαν ντελικατέσσεν, ομπζέ ντιβέρ, CD και βιβλία (content printed on paper and bound in sections για τους μη γνωρίζοντες).