Archive

Tag Archives: Friends

Alexander the Great
(Not that Alexander –don’t get me wrong! =)

lakeboatscafeteria

After decades at the edge of the architectural establishment—with much of that time spent sniping at it—Christopher Alexander can at last rest on his laurels as recipient of the prestigious Vincent Scully Prize. With his notions of sustainability, scale, construction, and placemaking more in vogue than ever, the National Building Museum has made Alexander the11th recipient of the annual prize for his contributions to practice, theory, and scholarship in architecture.

“I think Christopher has been recognized by everyone who has come into contact with his work, from students to readers of his books, but not necessarily in the field,” said Scott Kratz, vice-president for education at the museum. “It’s nice to recognize him in this official way in front of his peers.”

For Alexander, it is yet another opportunity to teach—and tweak—a profession with which he has had his share of disagreements.

“It’s very gratifying, because I’ve struggled for fifty-some years to take really a completely different view of what it is to be an architect, and what it means to make buildings and the environment,” Alexander said in a telephone interview from London, where he keeps an office for his Berkeley-based firm. “People gave me a very hard time, so I am delighted now that people are espousing what I’ve been arguing since the 1950s.”

()

ChrisAlexander

Γιατί “Ευμενίδες”

Echon_1

Οταν κατεδαφίστηκε το κτίριο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου 15 έμεινε ο ανατολικός τοίχος του κτιρίου 17 ως μια μεγάλη λευκή επιφάνεια που θα έβλεπαν οι επισκέπτες στο δεξί τους χέρι καθώς θα έμπαιναν στο προαύλιο του μουσείου. Είχα σκεφτεί τότε οτι αν μπορούσα θα κάλυπτα όλη την επιφάνεια με εκτενή αποσπάσματα από τις Ευμενίδες του Αισχύλου.

Οι Ευμενίδες παίχτηκαν για πρώτη φορά το 458 π.χ. στο Θέατρο του Διονύσου, δηλαδή σε απόσταση λίγων μέτρων από τη σημερινή Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Είναι ένας ύμνος για το πολίτευμα της Αθήνας, και ιδιαίτερα για το θεσμό της δικαιοσύνης. Μια δικαιοσύνη που αποδίδεται από δικαστήριο πολιτών αφού ακούσει και τις δυό πλευρές. Που στηρίζεται στο σέβας, στο φόβο και σε σταθερούς νόμους. Που αποκρούει και την αναρχία και την τυρανία. Που δεν υπηρετεί μονάχα το δίκαιο του κάθε πολίτη, αλλά επειδή υπάρχει θωρακίζει την πόλη ολόκληρη. Νομίζω πως δεν υπάρχει καλύτερο κείμενο να αναρτηθεί σε ένα σύγχρονο τοίχο, απέναντι από το χώρο όπου ακούστηκαν για πρώτη φορά αυτά τα λόγια. [Αποσπάσματα 1, 2]

Δεν φαντάστηκα τότε τα γεγονότα που θα ακολουθούσαν, όταν κάποιοι άρχισαν να επιδιώκουν την κατεδάφιση των διατηρητέων για να αναδειχτεί το νέο μουσείο. Από τη μιά η άποψη της καθαρότητας: τίποτε δεν πρέπει να παρεμβαίνει ανάμεσα στον επισκέπτη του 21ου αιώνα και στο αρχαίο μνημείο. Από την άλλη η άποψη της συνέχειας: ο πολιτισμός κτίζεται ψηφίδα με ψηφίδα, και είναι πιο πλούσια η κοινωνία που διατηρεί, επιλεκτικά μεν αλλά με αγάπη, τα κληροδοτήματα ης κάθε γενιάς που προηγήθηκε.

Με αυτά, το κείμενο του Αισχύλου απέκτησε μια νέα σημασία για ετούτο το χώρο.

()

Εναλλακτικά θα μπορούσαν να προβάλλονται στον ορφανό τοίχο διαφάνειες από το πρωτότυπο κείμενο κατά τη διάρκεια της νύχτας. Clean graffiti. (Νομικός εφιάλτης για το Υπουργείο Πολιτισμού! =)

GnuBookImages

Text source: Internet Archive
Φωτογραφία απο την παράσταση της ομάδας ΗΧΩΝ Ν ΗΧΩΝ, Καλλιτεχνικό Εργαστήρι Ελευσίνας

Σχετικά λινκ:

Διονυσίου Αρεοπαγίτου 17 – Απειλείται με κατεδάφιση (Α monument in danger)

Architectural Cannibalism in Athens by Nikos Salingaros

Επιστολή του François Loyer σχετικά με τη μεταφορά του κτηρίου (in FR, GR and EN)

Τι θέλετε να βλέπετε από το νέο Μουσείο της Ακρόπολης; (in GR and EN)

The-Parthenon-viewed-from-002

Το κόστος της ανάπτυξης

Αναμφίβολα λοιπόν θα πρέπει να σπεύσουμε σαν ανθρωπότητα, σαν πλανήτης, σε μια «πράσινη» κατεύθυνση. Αλλά όχι στην κατεύθυνση των πράσινων προσχημάτων, όχι στην φενάκη του «μια μικρή δυσκολία είναι, θα την ξεπεράσουμε», και της «εταιρικής ευθύνης». Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια ανακατεύθυνση της κοινωνίας προς ένα άλλο καταναλωτικό πρότυπο, προς μια οικονομία που θα αλλάξει δραστικά προτεραιότητες και θα τις επανασταθμίσει με βάση τις ανθρώπινες ανάγκες. Μια κοινωνία ισόνομη, ίση και δημοκρατική. Αυτό το ευκταίο και σωτήριο πρότυπο θα επαναφέρει την δημόσια σφαίρα στο επίκεντρο της οικονομικής δραστηριότητας, με συλλογικότερους ίσως και δημοκρατικότερους όρους από ότι στο παρελθόν, θα ξανασκεφτεί τους κοινούς και προσωπικούς μας στόχους και θα θέσει σε κίνηση μια από τις δραματικότητες στροφές της ανθρωπότητας στην ιστορία της. Με άλλα λόγια το δίλημμα είναι «σοσιαλισμός ή επιβίωση», (αλλά κατά Κορνήλιο και Ροζα και όχι Γεώργιο φυσικά).

(Hat tip: (mischievous) @autre =)

Αλμονδώβαρ

sport85567551907181026_big

Kαρίσσιμι αμίτσι μπουονασέρρα!

Η μπλωνγκόσφαιρα έχει νταββέρο βουήξει για το νουόβο τούτο ιστιωλόγιο di altissimo livello, που είναι εδώ για να προσφέρει σε εσάς τους ανανγκνώστες του το ό,τι καλύτερο, μέσα σε μια ατμόσφαιρα ισπιράτα από την σκενετζατούρα τσινεμάτικα ντι Πιέτρο Αλμονδώβαρ.

Έτσι πληροφορήθηκα κι εγώ σχετικά με το τρέχων αφιέρομα στο calcio για γυναίκες, κι ήρθα σούμπιτο μετά χαράς να ιπποστηρίξω το σημαντικό αυτό άθλημα που δίνει διέσσοδο κι ελπίδα. Απεφθύνω λοιπόν θερμό χαιρετισμό σε όλους σας και στις υπέροχες ραγκατσίνες ουγκαντέζε, μα εύχομαι ονεσταμέντε η σεμνή και ταπεινή αυτή χοιρονομία μου να μείνει μεταξύ μας, κι όχι να γίνει εβρέως γνωστή.

Γιατί όπως όλοι βέβαια γνωρίζετε εγώ κατάγωμαι από φαμίλια νοτιοϊταλιάνικη μόλτο κονζερβατίβα, και είμαι χρόνια τώρα σίμπολο μουσκολόζο ντι μασκολινιτά, ενώ ο ρετζίστα σπανιόλο Αλμονδώβαρ είναι τίπο ντι καράττερε εξτσέντρικο, ντι ινκλινατσιόνε σεσσουάλε μουλτικολοράτα. Κι έτσι αν μάθουν κάτι για την παρουσία μου εδώ ο Πατέρας ή ο καπιτάνο Πάολο, ίσως αρθρόσουν μια πολλή ιχοιρή αντίδραση!

Ρίνο

——–

Culte de la semaine – Womens Soccer, Previous posts:
— The British Ladies’ Football Club (#)
— Girls challenging traditional views on football in Uganda (#)
— Bend It Like Beckham (2002) by Gurinder Chadha (Trailer) (#)

*FireEXIT remercie le rédacteur en chef de Reality-tape pour sa très aimable autorisation. =)

Πώς πρασινίζουν οι δουλειές

Μιχάλης Παναγιωτάκης in surreal mode (…again):

Κτηματομεσίτης: Καθώς η στάθμη της θάλασσας εκτιμάται πως θα ανέβει στις επόμενες δεκαετίες, ανοίγει ένα καινούριο παράθυρο για προσοδοφόρα αγοραπωλησία οικοπέδων – και μάλιστα διπλό: Από την μία υπάρχει πεπερασμένος χρόνος τόσο για την πώληση σε ανυποψίαστους παραθαλάσσιων σήμερα οικοπέδων, όσο και για το κτίσιμο σε περιοχές που θα γίνουν σύντομα παραθαλάσσιες και συνεπώς θα απαγορευτεί τότε η δόμησή τους. Από την άλλη, ήδη μπορεί κανείς να διαφημίσει μεσογειακότερα οικόπεδα ως συν τω χρόνω παραθαλάσσια, βοηθώντας έτσι στην αναθέρμανση της κτηματαγοράς. Και αυτή η επαγγελματική διέξοδος ενδέχεται να γίνει βασική συνιστώσα της κτηματαγοράς και οι καινούριοι κτηματομεσίτες θα πρέπει να είναι ενήμεροι για τα σενάρια ανόδου της στάθμης της θάλασσας του IPCC, την ιστορική εξέλιξη των ακτογραμμών, τα υψόμετρα των οικοπέδων από τηνεπιφάνεια της θαλάσσης κττ.

To AthensBook στην Ψηφιακή Ελλάδα (ΕΤ1) –Κατάλληλο για όλους με επιθυμητή τη γονική συναίνεση.

(Σόρι Ζαν-Λυκ, έχουν σειρά οι #Gigantes =)

Να κάνω φυσικά την παρατήρηση πως ποτά και τούρτες σε επισκέψεις έφερναν στη δεκαετία του ’60 άντε και του ’70. Στα ’00 σα φαι πα κλάς! Θα έπαιζαν ντελικατέσσεν, ομπζέ ντιβέρ, CD και βιβλία (content printed on paper and bound in sections για τους μη γνωρίζοντες).

Ειδήσεις bien cuites*

Eξαιρετική συνέντευξη του Προκόπη Δούκα στον Γιώργο Πολυμενέα, στο SMS της εφημερίδας Sportday, (φωτογραφία: Γιάννης Γωνιωτάκης).

prokopisdoukas

Ωστόσο, η τηλεόραση δε φαίνεται να συμβάλει στην αναβάθμιση του δημόσιου διαλόγου. Αντίθετα, δε θίγει την ουσία των πραγμάτων και θέτει ψευδοδιλήμματα…

Είναι η ποιότητα του Έλληνα δημοσιογράφου ή η ποιότητα αυτού του εσμού που διαμορφώνει μία λάθος ατζέντα. Όταν γίνεται στα σοβαρά συζήτηση στην τηλεόραση «τι να κάνει η Αστυνομία; Να τους κοιτάει ή να τους δέρνει;», θα έπρεπε να ρίχνονται γιαούρτια. Τότε, ναι, υποβαθμίζεται ο δημόσιος διάλογος. Αλλά δεν φταίει η τηλεόραση, φταίνε αυτοί που θέτουν τέτοια φαιδρά διλήμματα, τα οποία εμφανίζονται συχνά, γιατί είναι χαμηλό το επίπεδο της δημόσιας ζωής και σε αυτό έχει συμβάλλει και η τηλεόραση. Εδώ υπάρχουν ΜΜΕ για να πλουτίζουν οι εκδότες, όχι για να επηρεάζουν την κοινή γνώμη, το οποίο από μόνο του είναι μεγάλο ζήτημα με σημαντικότατες προεκτάσεις. Εδώ εκδότης βρίσκεται στη φυλακή καταδικασμένος για εκβιασμό και πόσοι άλλοι σαν αυτόν βρίσκονται έξω. Βλέπεις, λοιπόν, ότι η σχέση είναι αμφίδρομη, καθώς οι δημοσιογράφοι, οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες που έχουν διαμορφωθεί από αυτή την τηλεόραση στη συνέχεια αναλαμβάνουν τη διαμόρφωσή της.

Τα μπλογκ μπορούν να ανανεώσουν το τοπίο;

Μπορούν, αλλά ακόμα δεν έχουν τόσο μεγάλη επιρροή, διότι στην Ελλάδα είμαστε και ιντερνετικά αναλφάβητοι. Πολλοί μπλόγκερ διαθέτουν ιδιαίτερη παιδεία και με «φανατισμό» επιδιώκουν την εγκυρότητα και την αξιοπιστία πολύ περισσότερο από τους αξιόπιστους δημοσιογράφους. Θέλουν να είναι ενημερωμένοι και να έχουν τις πηγές τους, σε βαθμό γεροντοκόρης καμιά φορά. Βέβαια, η μπλογκόσφαιρα είναι καθρέφτης της κοινωνίας. Βρίσκεις τα πάντα. Για παράδειγμα, ενώ είναι επιθυμητή η ανωνυμία, πολλοί την εκμεταλλεύονται ασύδοτα, όπως διάφοροι παραδημοσιογράφοι οι οποίοι ανοίγουν ένα μπλογκ για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους ή για να βγάλουν τα συμπλέγματά τους, κρύβονται πίσω από θετικό πρόσημο που έχει η έννοια του «μπλόγκερ» και προβάλλονται αυτόκλητα ως η νέα θετική δύναμη της κοινωνίας. Ο μπλόγκερ είναι μπλόγκερ, δεν είναι ούτε δημοσιογράφος ούτε αρθρογράφος.