Tag Archives: Language

N.Y. Times mines its data to identify words that readers find abstruse

If The New York Times ever strikes you as an abstruse glut of antediluvian perorations, if the newspaper’s profligacy of neologisms and shibboleths ever set off apoplectic paroxysms in you, if it all seems a bit recondite, here’s a reason to be sanguine: The Times has great data on the words that send readers in search of a dictionary.


English acquires its millionth word


“The Million Word milestone brings to notice the coming of age of English as the first truly global language”, said Paul J.J. Payack, president and chief word analyst of the Global Language Monitor.

The Global Language Monitor, however, accepts as a word any coinage that has gained sufficiently wide usage: this includes hybrid words in Chinglish (Chinese English), Hinglish (Hindi English), Spanglish (Spanish English), Hollywords (terms created by the film industry), computer jargon and words forged by the internet.

Appropriately enough, the 1,000,000th word accepted as genuine yesterday was “Web 2.0” which was defined as “the next generation of web products and services, coming soon to a browser near you”.

Three other terms narrowly lost out to “Web 2.0” in the race the million mark: “Jai Ho!” a Hinglish expression signifying a major accomplishment; “slumdog” (made popular by the film Slumdog Millionaire), meaning a child slum dweller, and “n00b”, a mixture of letters and zeros which is a mocking term for a newcomer in the online gamer community.

If the Global Language Monitor is right in its calculation, for every French word, there are now ten in English, or nearly-English.

Mr Payack and his colleagues use what they call a Predictive Quantities Indicator to assess whether a usage qualifies as a word: each contender is analysed according to depth (number of citations) and breadth (geographic extent of word usage), as well as the number of times a word has appeared in the global print and electronic media, the Internet, blogs, and social media such as Twitter and YouTube. Words need a minimum of 25,000 citations to qualify.

Purists, professional lexicographers and traditional Scrabble players are all likely to reject many of the words accepted by the Global Language Monitor.

Which language for Europe?

More than half of Europe’s citizens did not vote in the elections for the European Parliament, but the institution faces more challenges than those of credibility. One of the great challeges faced by the Parliament is the number of languages it uses: after the admission of Bulgaria and Romania these now total 23, practically one per European state. Etymologically, the word Parliament derives from a word actually meaning “speaking”, but if the members of Parliament speak 23 different languages, what kind of Parliament can this be?

It is odd and awkward in this day and age spending taxpayers’ money in order to entertain linguistic nationalism.

It is no easy task, even for the European Parliament, to find translators from Finnish to Greek, or from Portuguese to Bulgarian. However, Eurocracy is ingenious, and to reduce costs it uses double translation: those who speak less widely known languages are first translated into the principal languages (English, French or German) and then retranslated into all the other less common languages. One wonders how much the substance of the MPs speeches is altered by the second or third translation.

Culte de la semaine : EU

άσπρη λέξη της ημέρας)

Ουσιαστικό που χρησιμοποιείται και για τα δύο γένη (αρσενικό και θηλυκό). Για το θηλυκό γένος χρησιμοποιείται επίσης και ο τύπος ευρωβουλευτίνα. Ευρωβουλευτής είναι το μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Οι ευρωβουλευτές εκλέγονται κάθε πέντε χρόνια με άμεση καθολική ψηφοφορία. Στις πρώτες ευρωπαϊκές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν το 1979 είχαν εκλεγεί 410 ευρωβουλευτές, οι οποίοι υπό την πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Simone Weil βρέθηκαν γρήγορα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, καταψηφίζοντας τον προϋπολογισμό της Ε.Ε. για το 1980. Κάθε διεύρυνση της Ε.Ε. συνοδεύεται από αύξηση των ευρωβουλευτών, ενώ με κάθε νέα Συνθήκη, από την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη του 1987 και το Μάαστριχτ του 1993 μέχρι τη νέα Συνθήκη της Λισσαβόνας, οι ευρωβουλευτές κερδίζουν συνεχώς νέες αρμοδιότητες και συμμετέχουν σε μία νομοθετική διαδικασία που έχει ξεπεράσει πλέον τα όρια του εθνικού κράτους. Οι ευρωβουλευτές πρέπει να έχουν την υπηκοότητα ενός εκ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αν και τα κριτήρια που πρέπει να πληρούν πριν θέσουν υποψηφιότητα διαφέρουν από κράτος σε κράτος. Ένα βασικό στοιχείο των ευρωβουλευτών είναι η ανεξαρτησία της εντολής τους. Ο κανονισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ορίζει σχετικά: «Οι βουλευτές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ασκούν την εντολή τους ελευθέρως. Δε δεσμεύονται από οδηγίες ούτε από επιτακτικές εντολές». Στο παρόν Ευρωκοινοβούλιο η Ελλάδα έχει 24 ευρωβουλευτές, ενώ για τις προσεχείς εκλογές ο αριθμός των Ελλήνων ευρωβουλευτών μειώθηκε στους 22.

Culte de la semaine: EU – Têtes de liste et fromage (de tête)

Avec les élections européennes, nous assistons en direct à la naissance d’un nouvel animal politique au féminin : la tête de liste. Dans l’absolu, une liste se présente par la tête (une seule), continue par le corps et se termine par la queue, un peu comme un serpent : donc, quand il est question, par exemple, de plusieurs têtes de liste se rencontrant pour participer à un débat, liste doit rester au singulier (soit “une tête de liste” et “plusieurs têtes de liste”).

Culte de la semaine : EU Ο γύρος της Ευρώπης σε 2100 λέξεις

Linguistic peppering (σε μια ιδιαίτερα άνοστη προεκλογική περίοδο) από τον Nίκο Σαραντάκο. Worth reading through the end as always! (Μία των ημερών θα έρθει κι η σειρά μου για τον τρόπο με τον οποίο αναμιγνύω τις γλώσσες =)

Η Λισαβόνα είναι η πρωτεύουσα, Lisboa στα πορτογαλικά. Στα μεσαιωνικά λατινικά λεγόταν Ulisipona, στα κλασικά λατινικά Olisippo ή Ulisippo, Ολυσιπώνα την αναφέρει ο Στράβωνας, και σύμφωνα με το θρύλο την ίδρυσε ο Οδυσσέας (Ulysses), πράγμα που εξηγεί υποτίθεται τις ονομασίες αυτές, αν και πιθανότερη είναι η φοινικική ετυμολογία.

Επόμενος σταθμός, η Μαδρίτη, Madrid στα ισπανικά. Το όνομα από ένα φρούριο του 10ου αιώνα που λεγόταν Magerit στα αραβικά, το οποίο πολλοί θεωρούν ότι προέρχεται από το λατινικο Majoritum (major = μείζων, σπουδαίος) αλλά μάλλον το λατινικό είναι παρετυμολογία του αραβικού ονόματος. Αλλά αφού βρεθήκαμε στην Ισπανία θα πάμε και στη Βαρκελώνη, Barcelona. Λεγόταν Βαρκινών την ελληνιστική εποχή και λέγεται πως οφείλει τ’ όνομά της στον Αμίλκα Βάρκα, τον καρχηδόνιο στρατηγό που θρυλείται πως την ίδρυσε.

Δυο βήματα πιο πέρα είναι η Μασσαλία, πανάρχαια αποικία των Φωκαέων –το όνομα βέβαια δεν έχει ελληνική προέλευση, ίσως προέρχεται από κάποια ντόπια φυλή. Στα γαλλικά είναι Marseille, το επιπλέον r ίσως να το πήρε από τη συσχέτιση με τον θεό του πολέμου (Mars). Ανεβαίνουμε στο Παρίσι, που πήρε τ’ όνομά του από τους Parisii, μια κελτική φυλή που ζούσε εκεί και που είχε πρωτεύουσα τη Lutetia ή Λουτέτσια, όνομα γνωστό στους φίλους του Αστερίξ. Ο Ιουλιανός, που είχε αγαπήσει το Παρίσι όπου έζησε χρόνια, έγραφε για «την φίλην Λουτεκίαν, ονομάζουσιν δε ούτως οι Κελτοί των Παρισίων την πολίχνην».

Culte de la semaineΠαπαγαλάκια: Η ιστορία της λέξης

O Νίκος Σαραντάκος για τον ψιττακό, τους babbagā και papagá κοκ. Εξαιρετικό ανάγνωσμα!

Στα αρχαία, ο παπαγάλος λεγόταν ψιττακός. Όπως το πουλί ήρθε με τις στρατιές του Μεγαλέξαντρου από την Ινδία, έτσι και η λέξη, κατά πάσα πιθανότητα. Η λέξη υπάρχει στα ελληνικά με διάφορες μορφές (ψιττακός, σιττακός, βίττακος, ψίττας, σίττας) κι έτσι δεν είναι εύκολο να βρούμε την αρχική ινδική λέξη. Η ελληνική λέξη πέρασε στα λατινικά, psittacus, αλλά στις ευρωπαϊκές γλώσσες έμεινε περιορισμένη στην επιστημονική ορολογία (αν και υπάρχει στα γερμανικά η λέξη Sittich).

Τα μεσαιωνικά χρόνια τους παπαγάλους τους εμπορεύονταν Άραβες (από την Ινδία) και τους ονόμαζαν babbagā ή babgā, μια λέξη που πιθανότατα είναι ονοματοποιία δηλ. προσπαθεί να αποδώσει τη φωνή του πουλιού. Η λέξη φτάνει στο Βυζάντιο ως παπαγᾶς. Με τις σταυροφορίες, το πουλί και η λέξη περνάνε στη Δύση· έχουμε το βορειοιταλικό papagá, το οποίο με παρετυμολογική διασταύρωση με τη λέξη gallus (πετεινός) δίνει τον μεσαιωνικό λατινικό τύπο papagallus, από όπου το παλαιό ιταλικό papagallo (14ος αιώνας· η σημερινή ορθογραφία είναι pappagallo) από όπου επέστρεψε η λέξη στα ελληνικά ως αντιδάνειο.

Όμως η διαδρομή της λέξης δεν τελειώνει εδώ. (More)


Culte de la semaine: Birds (Παπαγάλοι κατά προτίμηση). – Προηγούμενα ποστ:

Frida Kahlo Me and My Parrots
Birds: Joseph Cornell
Culte de la semaine – Birds